Podsumowując CAO obejmuje: Układ zbiorowy pracy (Collectieve Arbeids Overeenkomst). Układ zbiorowy pracy zawiera 1 lub więcej pracodawców, 1 lub więcej organizacji pracodawców i 1 lub więcej organizacji pracowników (najczęściej związki zawodowe).

Postanowienia układu zbiorowego pracy nie mogą w żadnym wypadku być sprzeczne z prawem. Na przykład zgodnie z Kodeksem cywilnym („Burgerlijk Wetboek”) oraz ustawą o płacy minimalnej i minimalnym dodatku urlopowym. Układ zbiorowy pracy nie może zatem zawierać wynagrodzenia niższego niż płaca minimalna ani mniejszej liczby dni urlopu niż wynika to z Kodeksu cywilnego. Ustawa, na przykład Kodeks cywilny, może również przewidywać, że w układzie zbiorowym pracy można odstąpić od przepisów ustawowych.

Może to zabrzmieć dziwnie, ale chodzi o to, że istnieją szczegółowe umowy dla różnych sektorów. Na przykład praca jako piekarz w małej piekarni (w nocy/wczesnym rankiem) różni się od pracy w restauracji (po południu/wczesnym wieczorem) i prowadzenia ciężarówki. Nie wszystkie firmy lub sektory mają własną CAO.

Zgodnie z prawem my i nasi klienci musimy traktować naszych pracowników tymczasowym w taki sam sposób, jak pracowników zatrudnionym na własną umowę. Oznacza to, że musimy przestrzegać CAO naszych klientów w odniesieniu do tych pracowników. Jeśli klient/sektor nie posiada umowy CAO, jesteśmy zobowiązani przestrzegać ogólnych umów CAO NBBU. Jest to szczególne w przypadku agencji pracy tymczasowej.

Niektóre rzeczy, które często są uzgadniane w niniejszych CAO:
Normalne godziny pracy
Skala wynagrodzenia
Stawki za nadgodziny
Stawki za „inne” godziny